നമ്മുടേതല്ലാത്ത പണി
അമ്മേ സമ്മതിച്ചു. നമ്മളിങ്ങനെ നീന്തിനടക്കണം,
ഒഴുകി വരുന്ന പുഴ വിളമ്പിത്തരുന്ന ഇരകള് തിന്നണം.
വലുതാവുമ്പോള് മുട്ടയിടണം, വിരിയിക്കണം, വളര്ത്തണം.
മുമ്പേ നീന്തി, പിറകേ മക്കളെ നീന്തിക്കണം.
എന്നിട്ട് എന്തെന്നല്ലേ ചോദിക്കാന് പോണത് നീ മകനേ..
ദേയ് ആ തൊണ്ടിമരത്തില് കാത്തിരിക്കും കൊക്കിന്റെ മുഖപ്രസാദമാകണം. തീര്ന്നു.
ഉദ്ദേശിക്കുന്നതുപോലെ ഒന്നും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതല്ല, മക്കളേ.. ഈ പുഴ പോലെ ഒഴുകിയാല് മാത്രം മതി. ചെന്നെത്തുക എന്നത് ഒരിക്കലും നമ്മുടെ പണിയേയല്ല.
നേരല്ലേ ... വിലപ്പോകും.
ആരു പറഞ്ഞിതുപോലൊരു ഭൂമിയില്
നേരു വിലപ്പോകില്ലെന്ന്?
പോരു മറന്ന് വിളമ്പുക നിന്നെയൊ-
രായിരമാള് വന്നുണ്ണട്ടെ.
സാന്ധ്യവിളക്ക് തെളിക്കാനിത്തിരി
സ്മേരമുഖം, ലാവണ്യമനം.
പോരേ പ്രതിഫല, മിതിലും വലി-
യൊരു ഫലമെന്താണിനി കൈവരിക?
No comments:
Post a Comment